اعداد مختلط برگهٔ ۵ از ۸

ریشه‌های یک عدد دلخواه

چندضلعیِ ریشه‌های واحد را بچرخان و کش بده

در یادداشت پیشین دیدیم که معادلهٔ zn=1z^n = 1 دقیقاً nn ریشه دارد و این ریشه‌ها رأس‌های یک nn-ضلعی منتظم روی دایرهٔ واحدند. حالا پرسش کامل‌تر: برای یک عدد مختلطِ دلخواه و ناصفر ww، معادلهٔ

zn=wz^n = w

چند جواب دارد و این جواب‌ها کجا نشسته‌اند؟ (مثل برگهٔ پیشین، nn عددی صحیح و مثبت است.)


پیش از ادامه، حدس بزنید. معادلهٔ z2=iz^2 = i چند جواب دارد؟ روی صفحه کجا باید باشند؟

پاسخ

دو جواب، روی دایرهٔ واحد (چون طول ii برابر 11 است). زاویهٔ ii برابر π2\frac{\pi}{2} است، پس یکی از ریشه‌ها زاویهٔ π4\frac{\pi}{4} دارد و دیگری درست روبه‌رویش: π4+π\frac{\pi}{4} + \pi. همین الگو را الان برای هر ww می‌سازیم.

باز هم نگاه قطبی

عدد ww را به صورت قطبی بنویسیم؛ طولش را RR و زاویه‌اش را φ\varphi بنامیم:

w=R (cos⁡φ+i sin⁡φ)w = R\,(\cos\varphi + i\,\sin\varphi)

اگر zz طول rr و زاویهٔ θ\theta داشته باشد، znz^n طول rnr^n و زاویهٔ nθn\theta دارد. پس باید:

  • طول: rn=Rr^n = R؛ و چون طول عددی نامنفی است، تنها یک انتخاب داریم: r=Rnr = \sqrt[n]{R}، همان ریشهٔ nn-اُمِ حقیقی و مثبتِ RR.
  • زاویه: znz^n باید هم‌جهتِ ww باشد؛ و مانند یادداشت پیشین، هم‌جهت بودن یعنی برابریِ زاویه‌ها تا مضرب‌های کاملِ 2π2\pi — یک دورِ کاملِ اضافه چیزی را عوض نمی‌کند:
nθ=φ+2πk⟹θ=φn+2πkn,k=0, 1, …, n−1n\theta = \varphi + 2\pi k \quad\Longrightarrow\quad \theta = \frac{\varphi}{n} + \frac{2\pi k}{n}, \qquad k = 0,\, 1,\, \dots,\, n-1

مانند یادداشت پیشین، از k=nk = n به بعد زاویه‌ها تکرار می‌شوند. پس معادلهٔ zn=wz^n = w نیز دقیقاً nn ریشه دارد: همه روی دایره‌ای به شعاع Rn\sqrt[n]{R}، با فاصله‌های زاویه‌ایِ مساوی 2πn\frac{2\pi}{n}.

دو نکتهٔ کوچک، پیش از ادامه. نخست: خودِ φ\varphi هم تا دورِ کامل مشخص بود؛ اگر به‌جای آن φ+2π\varphi + 2\pi را برمی‌داشتیم چه می‌شد؟ زاویهٔ ریشهٔ نخست φn+2πn\frac{\varphi}{n} + \frac{2\pi}{n} می‌شد — یعنی همان ریشهٔ دومِ قبلی. فهرست ریشه‌ها ذره‌ای عوض نمی‌شود؛ فقط از جای دیگری شمرده می‌شود. دوم: چرا ww را از آغاز ناصفر خواستیم؟ چون صفر داستانی ندارد: عدد ناصفر طولِ ناصفر دارد و توانش هم ناصفر می‌ماند؛ پس zn=0z^n = 0 تنها یک ریشه دارد — خودِ صفر.


همان چندضلعی، چرخیده و کش‌آمده

نخستین ریشه (k=0k=0) را z0z_0 بنامیم: عددی با طول Rn\sqrt[n]{R} و زاویهٔ φn\frac{\varphi}{n}. حالا به فرمول زاویه‌ها نگاه کنید: ریشهٔ kk-اُم دقیقاً زاویهٔ z0z_0 به‌علاوهٔ 2πkn\frac{2\pi k}{n} را دارد و طولش هم همان طول z0z_0 است. اما «چرخاندن به اندازهٔ 2πkn\frac{2\pi k}{n} بدون تغییر طول» را خوب می‌شناسیم: این همان ضرب در ωk\omega^k است، که ω\omega نخستین ریشهٔ nn-اُم واحد است. پس:

zk=z0 ωk,k=0, 1, …, n−1z_k = z_0\, \omega^k, \qquad k = 0,\, 1,\, \dots,\, n-1

به زبان هندسی: ریشه‌های ww، همان چندضلعیِ ریشه‌های واحدند که به اندازهٔ φn\frac{\varphi}{n} چرخیده و به اندازهٔ Rn\sqrt[n]{R} کش آمده است. یک ریشه را پیدا کن؛ بقیه با دورانِ متوالی به دست می‌آیند.

آزمایشگاه: نقطهٔ ww را بکشید و nn را تغییر دهید؛ چندضلعیِ ریشه‌ها همراهش می‌چرخد و کش می‌آید.

w

w = 1.40 + 1.60i |w| = 2.13 → |zₖ| = 1.16, n = 5


مثال: ریشه‌های سوم 8i8i

عدد w=8iw = 8i طول R=8R = 8 و زاویهٔ φ=π2\varphi = \frac{\pi}{2} دارد. پس ریشه‌های سوم آن:

  • طول: 83=2\sqrt[3]{8} = 2
  • زاویه‌ها: π/23=π6\dfrac{\pi/2}{3} = \dfrac{\pi}{6} و سپس با گام‌های 2π3\dfrac{2\pi}{3}: یعنی π6, 5π6, 3π2\dfrac{\pi}{6},\ \dfrac{5\pi}{6},\ \dfrac{3\pi}{2}
z0=2(cos⁡π6+i sin⁡π6)=3+iz_0 = 2\left(\cos\tfrac{\pi}{6} + i\,\sin\tfrac{\pi}{6}\right) = \sqrt{3} + i z1=2(cos⁡5π6+i sin⁡5π6)=−3+iz_1 = 2\left(\cos\tfrac{5\pi}{6} + i\,\sin\tfrac{5\pi}{6}\right) = -\sqrt{3} + i z2=2(cos⁡3π2+i sin⁡3π2)=−2iz_2 = 2\left(\cos\tfrac{3\pi}{2} + i\,\sin\tfrac{3\pi}{2}\right) = -2i

سه ریشهٔ سومِ 8i8i: مثلث متساوی‌الاضلاعی روی دایره‌ای به شعاع 22، با نخستین رأس در زاویهٔ π6\frac{\pi}{6}.

سنجشی سریع برای z2z_2، حتی بدون نگاه قطبی:

(−2i)3=(−2)3 i3=−8⋅(−i)=8i✓(-2i)^3 = (-2)^3\, i^3 = -8 \cdot (-i) = 8i \checkmark

حالت n=2n = 2: ریشه‌های دوم

برای n=2n = 2، دو ریشه زاویه‌های φ2\frac{\varphi}{2} و φ2+π\frac{\varphi}{2} + \pi دارند؛ یعنی درست در دو سوی مبدأ نشسته‌اند و قرینهٔ یکدیگرند: z0z_0 و −z0-z_0.

مثلاً ریشه‌های دوم −1-1: عدد −1-1 طول ۱ و زاویهٔ π\pi دارد؛ پس ریشه‌هایش زاویه‌های π2\frac{\pi}{2} و 3π2\frac{3\pi}{2} دارند — یعنی ii و −i-i. جملهٔ مشهور «ii ریشهٔ دوم −1-1 است» یعنی همین؛ و البته −i-i هم دقیقاً به همان اندازه سهم دارد.


تمرین‌ها

تمرین ۱. ریشه‌های سوم −8-8 را پیدا کنید.

پاسخ

عدد −8-8 طول 88 و زاویهٔ π\pi دارد. پس ریشه‌ها طول 83=2\sqrt[3]{8} = 2 و زاویه‌های π3, π, 5π3\frac{\pi}{3},\ \pi,\ \frac{5\pi}{3} دارند:

1+3 i,−2,1−3 i1 + \sqrt{3}\,i, \qquad -2, \qquad 1 - \sqrt{3}\,i

(سنجش سریع: (−2)3=−8(-2)^3 = -8 ✓ — و دو ریشهٔ دیگر، قرینهٔ هم نسبت به محور حقیقی‌اند.)

تمرین ۲. برای z4=16z^4 = 16 یک بار با φ=0\varphi = 0 و یک بار با φ=2π\varphi = 2\pi فهرست ریشه‌ها را بنویسید و مقایسه کنید.

پاسخ

با φ=0\varphi = 0 زاویه‌ها 0,π2,π,3π20, \frac{\pi}{2}, \pi, \frac{3\pi}{2} می‌شوند: 2, 2i, −2, −2i2,\ 2i,\ -2,\ -2i. با φ=2π\varphi = 2\pi زاویه‌ها π2,π,3π2,2π\frac{\pi}{2}, \pi, \frac{3\pi}{2}, 2\pi می‌شوند: 2i, −2, −2i, 22i,\ -2,\ -2i,\ 2. همان مجموعه است — فقط از رأسِ دیگری شمرده شده. انتخابِ آرگومانِ ww در «مجموعهٔ» ریشه‌ها اثری ندارد.

یک قدم فراتر. ریشه‌های z4=−16z^4 = -16 را ابتدا رسم، سپس محاسبه کنید.

پاسخ

رسم: چهار ریشه روی دایره‌ای به شعاع 164=2\sqrt[4]{16} = 2، و چون زاویهٔ −16-16 برابر π\pi است، نخستین ریشه در π4\frac{\pi}{4} می‌نشیند؛ مربعی با رأس‌هایی روی نیمساز‌های چهار ربع. محاسبه:

±2±2 i\pm\sqrt{2} \pm \sqrt{2}\,i

(سنجش: (2+2 i)2=4i(\sqrt{2} + \sqrt{2}\,i)^2 = 4i و (4i)2=−16(4i)^2 = -16 ✓)


جمع‌بندی

  • معادلهٔ zn=wz^n = w برای هر ww ناصفر دقیقاً nn ریشه دارد: همه روی دایره‌ای به شعاع Rn\sqrt[n]{R} و با فاصله‌های زاویه‌ای مساوی.
  • همهٔ ریشه‌ها از یکی ساخته می‌شوند: zk=z0 ωkz_k = z_0\,\omega^k — چندضلعیِ ریشه‌های واحد، چرخیده و کش‌آمده.
  • در دستگاه اعداد مختلط، ریشه گرفتن هرگز به بن‌بست نمی‌خورد؛ هیچ عدد ناصفری «بی‌ریشه» نیست.

اکنون باید بتوانید… ریشه‌های nn-امِ هر عدد ناصفر را اول رسم و بعد محاسبه کنید؛ از یک ریشه، بقیه را با ضرب در ω\omega بسازید؛ توضیح دهید چرا انتخابِ آرگومانِ دیگری برای ww مجموعهٔ ریشه‌ها را عوض نمی‌کند؛ و بگویید چرا صفر تنها یک ریشه دارد.

این آخرین نکته، نخستین نشانه از حقیقتی بزرگ‌تر است: در صفحهٔ مختلط نه‌فقط zn−wz^n - w، که هر چندجمله‌ای درجهٔ n≥1n \geq 1 با ضرایب مختلط، با احتساب چندگانگی، دقیقاً nn ریشه دارد. قید چندگانگی لازم است، چون ریشه‌ها می‌توانند روی هم بیفتند: (z−1)2(z-1)^2 فقط یک ریشهٔ متمایز دارد — عدد 11 — اما دوبار شمرده می‌شود. به این قضیه «قضیهٔ اساسی جبر» می‌گویند و شاید روزی یادداشتی از آنِ خود بگیرد.